...

Haziran 14, 2011

Hiç Trene Binmemiş İnsanlar Gördüm


Neredeyse 3 aydır kuzenimde kalıyordum ve yaşadığım enlem-boylamda benimle aynı beğenilere sahip kimse yoktu. Başta bu iyi bişey gibi gelmişti aslında. Ama sonra bu yeklik yüzünden tuhaf bi yalnızlık baş gösteriyor insan bünyesinde. Mesela hiç kimse dinlediğim müziği dinlemiyor, okuduğum kitaplardan hazzetmiyordu. Hatta giydiğim şeyler tuhaf kaçar olmuştu.

Hiç trene binmemiş insanlar gördüm, hatta hiç Salacak'ta oturup Kız Kulesi'ni seyretmemişler, Galata Kulesi'nden de bihaberdiler. Ve ne kaçırdıklarını merak da etmiyorlardı. İşin ilginci maddi sorunları olmayan insanlardı bunlar. Kendi dünyalarının boyutlarını kendileri belirliyor, sınırlar çiziyolardı. Anlamadığım şey, elindeki kağıttan, gemi yapabilecek malzemeye sahipken neden kayıkla yetinir insan?

Hepimiz dünyanın yuvarlak olduğuna inanmak zorunda değilmişiz, bazılarımız kenarına gittiğinde düşeceğine inanıyormuş demek ki.

1 yorum:

heamoglobin dedi ki...

son paragrafa beğenerek katıldım.