...

Mart 05, 2015

Rüya / Ütopya

Rüyalarımda bile gerçeklik var. Düş gücüm sıfırın altında. Rüyalarımda bile uçamıyorum, koşarken takılıp düşüyorum. Bu sabah uçurumdan atladım, öldüm. Kendi cesedime bir süre yukarıdan baktım öylece. Cansız, hareketsiz bedenim nasıl da rahat ve huzurlu görünüyordu. Hep merak etmişimdir kendime dışarıdan bakabilmeyi. Bir ben ve beni izleyen bir ben daha. Gerçekleştirmek istediğim ütopik bir düşünce bu, klonlamak kendimi. Dünyanın bir yerinde bir klonum olduğunu bilseydim dağları tepeleri aşıp ona giderdim, kendimle tanışır, kendimle kaynaşır, kendimle yaşardım.

Böyle söyleyince cümlelerim ne kadar kibirli ve kendisiyle böbürlenen biri gibi duruyor. Ah.. Oysa nedeni kendimi çok sevdiğimden değil. O kadar çaresizim, insanlara karşı o kadar inançsız, güvensizim ki, başıma kötü bir şey gelecekse o da kendi elimden gelsin diye klonumdan medet umuyorum. Çünkü insan kendi canını kendi yakınca o kadar acı hissetmez, acısını yadsır ama seni bir başkası itip düşürdüğünde çok canın yanar.
Çok canım yandı benim. Hala yanıyor.

Hiç yorum yok: