...

Nisan 03, 2015

4 yaşındayım.
Hava soğuk.
Babam sobayı yakmaya çalışıyor.
Üzerimdeki montu çıkarmadan halının üzerinde bağdaş kurup ayakkabılarımın bağcıklarıyla oynadığımı hatırlıyorum. Sonra annem geliyor, adeta kalp masajı yapar gibi önce ellerini ısıtmak için birbirine sürtüyor, sonra bana doğru eğilip sırtımı sıvazlıyor. O an halıya bakarak -muhtemelen- radyoda duyduğum bir şarkıyı mırıldanmaya başlıyorum:

 "Seni versinler ellere, beni vursunlar,
 Sana sevdanın yolları, bana kurşunlar.“


Hayata dair hatırladığım ilk an, ilk hatıra, ilk yaşam belirtisi bu. Kişisel tarihimin kendi ağzımdan aktarabileceğim ilk anektodu.
Söylediğim ilk şarkı Kayahan’ın dillere pelesenk olan o şarkısıydı. Bu ve daha birçok şarkısı benim için farklı anlamlar taşıdığından Kayahan’ı severek dinledim hayatım boyunca. Vefat ettiği haberini okuyunca bir anda 4 yaşımdaki âna döndüm, o anı buruk bir gülümsemeyle tekrar hatırladım.

Ruhu şâd olsun.

Hiç yorum yok: