...

Temmuz 29, 2014

Birileri

Birileri gider, başka biri, gidenin yerine geçer. Hayatımın her döneminde başka biri yaşıyor gibi. Üç ay ali iyiyse, beş ay ayşe iyi. Biriyle geçirilen vakit ne kadar çoksa, farzımisal bir kuyrukta öne geçiriyor vaktini paylaştığın kişiyi. Yoksa kimse vazgeçilmez değil mi? Bir arabayı ittirmeye çalışmak gibi düşün. Yaşamını yaşamak adına sana yardım eden insanlar var.

Temmuz 06, 2014

Mute

Uzun süredir bir şeyler yazamıyorum. En fazla bir paragraf çıkıyor içimden o kadar. Düşünmemek için kendimi uyuşturuyorum. Müzikle, internetle, insanla uyuşturuyorum.
Aslında sürekli oynuyorum.

Çocukluğumdaki şeylerden kurtulmaya çalışıyorum. Ama benimle birlikte sürükleniyorlar nereye gitsem. Bir sigaranın yanışında, rüzgarın perdeyi hareket ettirişinde, sokaktan yayılan kokularda, çocukların sesinde, insanların yüzünde sürekli bir dejavu yaşıyorum. Kendimi saklamaya çabalıyorum. Öyle zor ki gardını yüksek tutmaya çalışmak. Nefesini tutup yüz ifadeni bozmadan yürümeye uğraşmak.

Hiç bu kadar uyuşmamıştım.

Her şeyin sorumlusu çocukluğumdaki insanlar. Onlar öylesine iyi, öylesine samimi ve vicdanlı bir dünya yarattılar ki bana, nereye gitsem kendi dünyamı da beraberinde götürdüm. Bu yüzden hep üzüldüm. Gerçeğin öyle olmadığını gördüm. Uzun bir süre çocukluğuma özlem duydum. Sonrası bir vazgeçiş süreci. Karanlığa kaçma, gölgeye yaklaşma isteği. Aklı başında bir mutsuzluğa kanaat etme, mutsuzlukla beslenme niyeti.

Hala bocalıyorum 24 yıl yaşamama rağmen. Hala ayak uyduramıyorum bazen. Duyguları tam anlamıyla öğrenemedim. Hep onun yüzünden. Hayatımda hiç hayal kuramamamın sebebi, korkularımdan kaçmamın müsebbibi.

Sevmeyi bilmeyen babanın donuk sesi, vazgeçilen her adamda kulaklarıma boşalıyor.